เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นั่งลง อย่ามาเพิ่มความวุ่นวาย”
พอคำพูดของลู่เจิ้นกั๋วจบลง ลู่จิ่งเซินได้แต่กลับไปนั่งที่โซฟาอีกครั้ง แต่สายตายังคงตามหลินหน่วนไปจนถึงประตูห้องครัว
ซ่งหว่านชิงเปิดฝาหม้อดูหมูตุ๋น รอจนประตูห้องครัวปิดลง จึงวางตะกร้าผักกาดขาวไว้ข้างอ่างน้ำ
“จิ่งเซินอยู่ในกองทัพดูแลคนหลายร้อยคน กลับบ้านมาแม้แต่จะนั่งยังต้องให้พ่อเอ่ยปาก คุณรู้สึกว่าเขาต่างไปจากปกติไหม”
“วันนี้เขาคิดมากไปเอง กลัวว่าคุณจะถามตรงเกินไป และกลัวว่าฉันจะตอบไม่ถูกใจ ปกติเขาทำอะไรไม่ลังเลซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้”
“เขาเล่านิสัยของทุกคนในบ้านให้คุณฟังหมดแล้วหรือ”
“เล่าบ้าง คุณอาเวลาถามเหมือนกำลังตรวจวัสดุ คุณพูดตรง ๆ จิ่งหมิงชอบเล่นตลก สุนัขที่สวนหลังบ้านเห็นคนแปลกหน้าจะเห่า”
“ขนาดสุนัขยังไม่ตกหล่น ดูท่าจริง ๆ แล้วเขากลัวว่าคุณจะเข้ามาแล้วต้องน้อยใจ”
ซ่งหว่านชิงยื่นผักกาดขาวกำหนึ่งให้เธอ แล้วหยิบมีดทำครัวข้างเขียงขึ้นมาเอง