เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หน่วนหน่วน ถึงบ้านแล้ว”
หลินหน่วนพยุงมือลู่จิ่งเซินลงจากรถ พอเธอจัดเสื้อสีน้ำเงินกรมท่าให้เรียบร้อย ประตูบ้านอิฐสีเทาก็เปิดออกจากด้านในแล้ว
“พี่ พวกพี่มาถึงจนได้ แม่มองออกไปนอกหน้าต่างตั้งแต่เที่ยง พ่อยังบอกว่าถ้าแม่ยังมองต่อไปอีก ประตูบ้านคงถูกมองทะลุเป็นรู”
ชายหนุ่มที่พูดสวมชุดทำงานผ้าสีน้ำเงิน ติดตราโรงงานสีแดงของโรงงานเครื่องจักรที่อกเสื้อ คิ้วกับดวงตามีส่วนคล้ายลู่จิ่งเซินอยู่สามส่วน แต่น้ำเสียงมีชีวิตชีวามากกว่า
“ลู่จิ่งหมิง ช่วยเสี่ยวโจวเอาสัมภาระลงมาก่อน อย่ายืนที่ประตูพูดไม่หยุด”
“เพิ่งเจอกันก็ปกป้องแล้ว ฉันยังไม่ได้ถามสหายหลินว่าเหนื่อยจากการเดินทางไหม นายก็เริ่มรำคาญว่าฉันพูดมากก่อนแล้ว”
หลินหน่วนหยิบกระเป๋าผ้าใบจากเบาะหลัง แล้วพยักหน้าให้เขา
“นายคงเป็นจิ่งหมิงสินะ ฉันได้ยินพี่ชายนายเล่าให้ฟังว่านายเป็นศิษย์ฝึกหัดอยู่ที่โรงงานเครื่องจักร”