เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“สิ่งที่ฉันต้องการไม่เคยเป็นของเก่าของเสียแค่นี้ของตระกูลจ้าว ฉันต้องการเพียงให้เธอคืนอิสรภาพให้ฉันในวันนี้”
จ้าวเต๋อกุ้ยยืนอยู่ในลานบ้านนวดข้อมือ แขนขวายังไม่กล้ายกสูง เมื่อเห็นเธอถือถุงผ้าออกมา สีหน้าก็ยิ่งแย่ลง
“ไปที่ทำการกองการผลิตได้ แต่ขาเก้าอี้ต้องเก็บไว้ เธอถือมันเดินอวดไปทั่ว คนอื่นจะคิดว่าฉันเกือบตีเธอตาย”
“ถ้าฉันไม่ตื่นขึ้นมา เธอก็ตีคนจนตายไปแล้ว ตอนนี้แม้เหลือชีวิตไว้หนึ่งชีวิต ก็ลบสิ่งที่เธอทำไม่ได้”
“อย่าพูดให้เกินจริงนักเลย เมียบ้านไหนในหมู่บ้านไม่เคยถูกตีสักสองที มีแต่เธอที่สูงส่ง ต้องไปก่อเรื่องถึงหน้าหัวหน้ากองการผลิต”
“ในเมื่อทุกคนล้วนเคยถูกตี เธอยิ่งไม่ต้องกลัว ให้หวังเจี้ยนกั๋วดูแล้ว เขาย่อมรู้ว่าควรจัดการอย่างไร”
จ้าวเต๋อกุ้ยยื่นมือจะแย่งถุงผ้า ปลายนิ้วเพิ่งแตะปากถุง ความเจ็บเมื่อคืนก็ทำให้เขาชักแขนกลับ