กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ตอนที่ 4 บรรยากาศเปลี่ยนไปในพริบตา
“สหายตัวน้อย ผมมาจากหมู่บ้านต้าเฉาเตี้ยนจื่อ ถ้าคุณอยากไปที่นั่นจริงๆ ก็ติดรถผมไปได้นะ แต่ก่อนหน้านั้นผมต้องไปรับคนแถวสถานีรถไฟก่อน”
เสียงของอันเกอเพิ่งจะเงียบลง ก็มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
เมื่อหันไปมองตามเสียง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือชายวัยกลางคนคนหนึ่ง
ดูจากรูปร่างหน้าตาแล้วน่าจะอายุประมาณสี่สิบกว่าปี
รูปร่างกำยำมาก กะด้วยสายตาน่าจะสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร
ในวินาทีที่เห็นคนผู้นี้ ไม่ว่าจะเป็นอันเกอหรือผู้ชมในห้องไลฟ์สด ต่างก็พากันงุนงงไปตามๆ กัน
ใครจะไปคิดว่าชายที่พูดภาษาถิ่นตงเป่ยได้อย่างคล่องแคล่วคนหนึ่ง จะมีใบหน้าเป็นชาวต่างชาติ
“รถร่วมทางเหรอครับ? เยี่ยมเลย! ขอบคุณมากครับ”