บทที่ 47 เบาะแส

บทที่ 47 เบาะแส

“เยี่ยมเลย!” หลิวตงและพวกอีกสามคนต่างฮึกเหิมขึ้นมาทันที ทว่าหลี่ห่าวกลับทรงตัวแทบไม่อยู่ ร่างกายโงนเงนไปมา พลังหยวนในร่างร่อยหรอจนใกล้จะแห้งเหือด ดาบสุดท้ายเมื่อครู่นี้แท้จริงแล้วคือการระบายความสิ้นหวังและความโกรธแค้น นึกไม่ถึงว่าจะควบแน่นจนกลายเป็น “ปราณดาบ” ขึ้นมาได้จริงๆ

ทว่าเวลานี้เขาไม่เหลือเรี่ยวแรงจะสู้ต่ออีกแล้ว มือขวาทอดตกลงข้างลำตัว แม้แต่ดาบก็แทบจะกำไว้ไม่อยู่

“พี่ใหญ่ เจ้าหมอนี่ถึงกับฝึกปราณดาบออกมาได้ ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด!” ศัตรูคนหนึ่งรีบตะโกนบอกทันที

พี่ใหญ่ของพวกมันเป็นชายฉกรรจ์คิ้วหนา นิ้วมือข้างซ้ายขาดหายไปสองนิ้ว เขาสะบัดหน้าผยักพยักหน้าพลางเอ่ยว่า “เจ้าเด็กนี่ปล่อยไว้จะเป็นภัยใหญ่หลวงในวันหน้า ฆ่ามันทิ้งซะ อย่างมากพวกเราก็แค่เค้นเงินไถ่ตัวน้อยลงหน่อย”