บทที่ 16: คลานออกไปซะ!

บทที่ 16: คลานออกไปซะ!

"หลิงหาน อย่าให้มันมากเกินไปนักนะ!" เฉิงหาวเชิดหน้าขึ้นกล่าว นี่คือขีดจำกัดที่เขายังไงก็ไม่มีทางยอมถอยให้เด็ดขาด

หลิงหานเค้นเสียงหัวเราะเยือกเย็น เอ่ยว่า "ข้าสิถึงต้องกลัวว่าเจ้าจะยอมรับ เพราะมันจะทำให้ข้าหมดเหตุผลที่จะฆ่าเจ้าน่ะสิ!"

นี่ๆๆ… เจ้าบ้านี่คิดจะฆ่าเขาจริงงั้นเหรอ?

เฉิงหานพลันรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งร่าง เขามองหลิงหานและพบว่าใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยจิตสังหารเข้มข้น เห็นได้ชัดว่าไม่ได้พูดเล่นแม้แต่น้อย เขาอดตัวสั่นเทาไม่ได้ เอ่ยตะกุกตะกักว่า "หรือเจ้าต้องการจุดชนวนสงครามเลือดระหว่างสองตระกูล? เจ้าอยากเป็นคนบาปพันปีของตระกูลหลิงรึไงกัน!"

"ตระกูลเฉิงกระจิ๋วหลิว แค่กระดิกหางต่อหน้าข้ายังไม่คู่ควรเลยด้วยซ้ำ" หลิงหานกล่าวอย่างไม่แยแส "ถ้าตระกูลเฉิงของพวกเจ้ากล้าลงมือล่ะก็ ข้าจะกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากเอง!"

ตูม! ฝูงชนรอบข้างพลันระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที