บทที่ 104 บ้าไปแล้ว

บทที่ 104 บ้าไปแล้ว

ผ่านไปครู่หนึ่ง พ่อบ้านอู๋ก็เงยหน้าขึ้น สายตาที่มองไปยังฮั่วเสวียนหลิงเต็มไปด้วยความจริงจังและไม่เห็นด้วย "คุณชายน้อยพูดจาเช่นนี้กับท่านอ๋อง กับพี่สาวใหญ่ของท่านได้อย่างไรขอรับ!"

พอเขาเอ่ยปาก กลับไม่ได้ช่วยฮั่วเสวียนหลิง แต่เป็นการสั่งสอนอีกฝ่ายแทน

ใบหน้าของฮั่วเสวียนหลิงสลดลง ชั่วขณะนั้นยิ่งไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไร

เมื่อเทียบกับพี่สาวใหญ่ที่อายุมากกว่าไม่กี่ปี เขากลับรู้สึกหวาดกลัวพ่อบ้านอู๋ที่มองเขาเติบโตมาตั้งแต่เด็กคนนี้มากกว่า

เขามีสีหน้าย่ำแย่ เบือนหน้าหนีไปทางอื่น จากนั้นก็หันไปมองบ่าวไพร่คนอื่นๆ ในจวนอ๋อง

กลับเห็นว่าคนเหล่านั้นไม่มีใครกล้าสบตาเขาตรงๆ เลยแม้แต่คนเดียว ทุกคนต่างเบือนหน้าหนีกันหมด