กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 113 รนหาความอับอายใส่ตัว
สิ้นเสียงพูดประโยคนี้ของหวังฉางเชา
สีหน้าของทุกคนก็พลันเปลี่ยนไปทันที!
ชายวัยกลางคนไว้เคราคนหนึ่งในกลุ่ม บันดาลโทสะลุกเป็นไฟขึ้นมาทันควัน!
เขาตวาดใส่หลินโม่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความโกรธเกรี้ยว
"สามหาว! เด็กเมื่อวานซืนตัวแค่นี้กล้ามาลบหลู่ปรมาจารย์เจิ้งขนาดนี้เชียวเรอะ!"
"ไอ้เด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! ปรมาจารย์เจิ้งเป็นถึงเสาหลักแห่งวงการภาพวาดจีน! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!"
"เหอะ! ยังกล้ามาวิจารณ์ว่าภาพวาดของท่านประธานขาดจิตวิญญาณอีกเหรอ?
แค่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมแท้ๆ กล้ามาพ่นวาจาโอหังขนาดนี้เชียว!"
"แม่หนูมู่ สายตาในการดูคนของเธอนี่ใช้ไม่ได้เลยนะ!