กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 170 จิตต้นกำเนิดของนางกลับมาที่ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้วหรือ?
“อ๊า...”
เสียงกรีดร้องดังก้องอยู่ในความมืด
อวี๋ซิ่วไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน
ที่นี่ไม่มีฟ้า ไม่มีดิน ไม่มีดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ สายลม หรือเมฆ มีแต่ความมืดที่มองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือที่ยื่นออกไป และมืดแบบนี้ไปจนสุดสายตา
นางกำลังร่วงลงไปในความมืดอย่างรวดเร็ว ทั้งแกว่งมือทั้งเกี่ยวเท้า พยายามหาที่ยึดอย่างลนลานเพื่อเอาตัวรอด
แต่ที่นี่ไม่มีอะไรเลย นางคว้าอะไรไว้ไม่ได้สักอย่าง
“อ๊า...ช่วยด้วย...” อวี๋ซิ่วร้องด้วยความตกใจ
ร่างของนางยังคงร่วงดิ่งลงไปไม่หยุด เสื้อผ้าสะบัดดังพึ่บพั่บ ผมยาวฟาดไปมาบนใบหน้า
ให้ตายสิ อย่างกับเคี้ยวหมากฝรั่งสไตรด์ หยุดไม่ได้เลยจริง ๆ