กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 141 คุณธรรมสูงสุดดุจสายน้ำ หล่อเลี้ยงสรรพสิ่งอย่างเงียบงัน
พอสบสายตาของเฝิงอวี้ที่ทั้งไม่เข้าใจและดู ‘เมตตาปรานี’ อวี๋ซิ่วก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมา ได้แต่กะพริบตาปริบๆ
เอ่อ... ผูกคนไว้ข้างละคน มองแล้วก็ดูเหลือเชื่อจริงๆ นั่นแหละ
แต่ตอนนั้นนางไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น
ช่วยคนเดียวก็ช่วยแล้ว ช่วยสองคนก็ช่วยเหมือนกัน แค่ช่วยไปด้วยเท่านั้นเอง
ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
นางจึงอธิบายให้เขาฟังตามตรง “คนที่ชนพวกเราเมื่อครู่ก็คือพวกเขา คนหนึ่งถูกพิษ อีกคนบาดเจ็บ ข้าเลยช่วยไว้ ไม่ได้มีความหมายอื่น... หรือจะให้ข้าปล่อยเขาลงไปดี?”
อวี๋ซิ่วเหลือบมองอวิ๋นฉือที่กำลังฟื้นอยู่ข้างล่าง แล้วลองถามหยั่งเชิง