กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 ในสายตาข้า ทุกคนเป็นเพียงต้นไม้ใบหญ้า มีเพียงซิ่วซิ่วที่เป็นขุนเขาเขียว
“จัด...งานแต่งหรือ?” อวี๋ซิ่วหันกลับมาทันที ดวงตาใสมีแววแปลกใจอยู่เล็กน้อย “ทำไมจู่ ๆ ถึงคิดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ?”
เฝิงอวี้จับคางขาวผ่องของนางไว้เบา ๆ แล้วก้มลงจูบ
พอรู้สึกว่าตัวนางเอนลง เขาก็เลื่อนมืออีกข้างไปที่ท้ายทอย ประคองศีรษะเล็ก ๆ ของนางไว้
หลังจากจูบแผ่วเบาอยู่ครู่หนึ่ง เฝิงอวี้ก็ถอนริมฝีปากออก ดวงตาหงส์แสนงามเต็มไปด้วยความรักและทะนุถนอม เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่ได้เพิ่งคิด ข้าคิดเรื่องนี้มานานแล้ว”