กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 105 เจ้าเป็นของข้า และจะเป็นตลอดไป!
ไม่นาน ทุกคนก็เข้าพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมือง
พอไม่มีพลังบำเพ็ญ เหล่าผู้อาวุโสก็ไม่ต่างจากคนธรรมดา เดินเท้ากันมาเกือบทั้งวัน แต่ละคนจึงทั้งเหนื่อยทั้งหิว
พวกเขาเลยสั่งอาหารกับสุรามาเต็มโต๊ะในโถงชั้นล่าง
ตอนนั้น ในห้องพักที่อบอวลด้วยกลิ่นกำยานซูเหอ อวี๋ซิ่วกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยให้เฝิงอวี้ที่ยืนอยู่ข้างหลังจัดการกับผมของนาง
ไม่รู้จู่ ๆ นึกอะไรขึ้นมา ถึงได้ยืนกรานจะหัดเกล้าผมให้ได้
เขาไม่เหนื่อยบ้างหรือ?
แบกนางมาตลอดทางแท้ ๆ
อวี๋ซิ่วมองผ่านกระจก เห็นเขาถือปิ่นไข่มุก พยายามพันผมดำปอยหนึ่งรอบปิ่นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ก็อดหัวเราะไม่ได้ “ท่านพี่ พันผิดทางแล้ว”