เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 การบอกลาเพื่อรอวันพบกันใหม่ (จบ)
ละอองฝนเย็นฉ่ำยังไม่ทันจางหายไป แสงแดดเจิดจ้าก็สาดส่องทะลุผ่านลงมา ทอดตัวเป็นสายรุ้งพาดผ่านท้องฟ้า
เมื่อไร้ซึ่งมลพิษคอยรบกวน เหล่าต้นไม้หายากจึงเติบโตอย่างรวดเร็วภายใต้การหล่อเลี้ยงของพลังชีวิต ลำต้นสูงเสียดฟ้า กิ่งก้านสาขาแผ่ขยายใบดกหนา มองไปทางไหนก็มีแต่ผืนป่าสีเขียวเข้มขจีพลิ้วไหวราวกับคลื่นทะเล เพียงชั่วพริบตาก็ดาวดวงนี้ก็ถูกเนรมิตให้กลายเป็นดินแดนป่าลึกลับอันเงียบสงบและร่มรื่น
อันชิงอวี๋หันศีรษะมา รอยยิ้มบางเบาเปี่ยมล้นอยู่ในแววตา "เป็นไงครับ มหัศจรรย์มากเลยใช่ไหม"
เยี่ยนหมิงซู่ยกมือขึ้นลูบศีรษะเขาเบาๆ ก่อนจะดึงตัวเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว "เหนื่อยหน่อยนะ"
อันชิงอวี๋ผ่อนคลายร่างกาย ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่าย น้ำเสียงเจือความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ไม่เหนื่อยเลยครับ ผมโชคดีมากต่างหาก"
เดิมทีเขานึกว่าชีวิตของตัวเองคงจบสิ้นลงไปแล้วในวินาทีที่ร่วงหล่นลงไปในคลื่นซอมบี้
คาดไม่ถึงเลยว่าจะโชคดีถูกระบบอัญเชิญมายังโลกใบนี้ โชคดีที่ได้เจอกับเพื่อนบ้านเขตเมืองชั้นนอกที่แสนดี และที่โชคดีที่สุดก็คือการได้มาเจอกับคนตรงหน้า