เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 75 ความจริงของเรือยักษ์และข่าวดีแห่งเกาะเงือก
เรือลำเล็กแล่นฝ่าท้องทะเลที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบด้วยความเร็วสูง ละอองน้ำชื้นแฉะและลมทะเลพัดกระหน่ำตีเข้าใส่ใบหน้าอย่างไม่ปรานี
หลีอวิ๋นที่เมาเรืออย่างหนักในร่างมนุษย์จำต้องคืนร่างเป็นเจ้าหมาน้อยตั้งแต่กลางทาง ตอนนี้เขานอนหมอบอย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่บนดาดฟ้าเรือ ปรือตาปรอยๆ เอ่ยถามเพื่อนใหม่ในทะเลที่ว่ายน้ำพริ้วไหวดุจปลา "เสี่ยวม่อ อีกนานแค่ไหนพวกเราถึงจะถึงเหรอ"
ครีบหางของวาฬเพชฌฆาตฟาดลงบนผิวน้ำ สาดกระเซ็นละอองคลื่นใสกระจ่าง จุดแสงระยิบระยับตกกระทบลงบนผิวหนังสีดำขลับ มันว่ายเข้ามาตีคู่กับเรือ โผล่หัวกลมมนพ้นผิวน้ำขึ้นมาตอบ "อีกประมาณครึ่งชั่วโมง"
เจ้าหมาน้อยส่งเสียงครางหงิงๆ อย่างสิ้นหวัง ก่อนจะหลับตาลงพยายามข่มใจให้หลับไปเสีย
เซี่ยเหยี่ยลูบหน้าตัวเองแรงๆ กวาดสายตามองทัศนวิสัยรอบตัวที่มองเห็นได้ไม่ถึงหนึ่งเมตรด้วยความตื่นตะลึงและทึ่งจัด "หมอกหนานี่ปกคลุมพื้นที่กว้างชะมัด เรือที่พวกเรานั่งมาก็แล่นเร็วไม่เบา แต่ผ่านไปตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วยังออกจากม่านหมอกไม่ได้เลย"
สมองกลพกพาบนข้อมือไม่มีสัญญาณมาตั้งแต่ช่วงแรกแล้ว
ถ้าเด็กหนุ่มวาฬเพชฌฆาตทิ้งพวกเขาไว้กลางทางตรงนี้ คงได้ร้องเรียกฟ้าฟ้าก็ไม่ขาน ร้องเรียกดินดินก็ไม่ตอบของจริงแน่