เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 74 วาฬเพชฌฆาตผู้ร่าเริงแห่งเกาะเงือก
หมอกหนาทึบและเงาเรือขนาดมหึมา ทั้งสองสิ่งผสานเข้าด้วยกันจนเกิดเป็นภาพตัดกันสุดขั้วระหว่างสีดำและสีขาว ขับเน้นให้ทุกสรรพสิ่งรอบกายราวกับสูญเสียสีสันไป ความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างแผ่ซ่านออกมาอย่างเงียบงัน
ตัวเรือหยุดนิ่งลงหลังจากการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงในตอนแรก ทุกคนที่ล้มระเนระนาดต่างช่วยกันพยุงตัวลุกขึ้นยืน
พวกเขาแหงนหน้ามองอสูรกายยักษ์ตรงหน้า ลำตัวของมันเป็นสีดำสนิท เส้นสายคมกริบดุจสันเขาสองสายทอดยาวไปจนสุดสายตา หากไม่ได้เห็นเค้าโครงทั้งหมดก่อนที่มันจะเคลื่อนเข้ามาใกล้ คงไม่มีใครเชื่อแน่ว่านี่คือเรือลำหนึ่ง มุมมองของพวกเขาในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับการยืนมองภูเขาลูกใหญ่ที่ไม่อาจก้าวข้ามได้
ผลกระทบทางสายตาจากวัตถุขนาดมหึมาทำให้พวกเขาเข้าใจผิดว่าเรือลำนั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ความจริงแล้วมันยังคงอยู่ห่างออกไปอีกไกลโข
โจวหมิงพึมพำอย่างเหม่อลอย "ที่แท้ก็ไม่ใช่ภาพลวงตา แต่เป็นเรือยักษ์ของจริง"
เซี่ยเหยี่ยอุทาน "แม่เจ้า ตอนนี้พวกเราอยู่ใต้ท้องเรือเหรอเนี่ย"
หลีอวิ๋นเอ่ย "ถือว่าได้สัมผัสประสบการณ์มดตัวจ้อยมองเผ่าคนยักษ์แล้วล่ะ"
"ข้างบนนั้นจะมีคนอาศัยอยู่ไหมนะ"
"พวกเรากำลังขวางทางมันอยู่หรือเปล่า"