กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 239 ฉันกลัวจังเลย
“ไอ้แก่นั่นหนีเร็วจริง ๆ”
หลิ่วม่านม่านกัดฟัน ป้ายบัญชาเจ้าสำนักในมือชูขึ้นแล้ว
แต่สุดท้ายก็ช้าไปก้าวหนึ่ง
“พวกนั้นกลับไปฟ้องแน่ เธอจบเห่แล้ว” ฉินเฟิงยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ มองหลิ่วม่านม่านอย่างสนอกสนใจ
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าชวีเจี้ยนกับพวกรีบหนีไปทำอะไร
“ฮึ ใครกลัวใครกัน” หลิ่วม่านม่านยิ้มอย่างดูแคลน
จากนั้นนางก็ดึงฉินเฟิงมุ่งหน้าไปทางสำนักกระดิ่งวายุอย่างไม่รีบร้อน
สองวันต่อมา หลิ่วม่านม่านถึงพาฉินเฟิงมาถึงหน้าประตูสำนักกระดิ่งวายุ
เวลานี้มีผู้คนกว่าหนึ่งแสนคนมารวมตัวกันอยู่หน้าประตูสำนักกระดิ่งวายุแล้ว