กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 238 ไอ้แก่ คุกเข่าให้ข้า
“เตรียมลงมือ” ชวีเจี้ยนจ้องฉินเฟิงเขม็ง
ประกายพลังวิญญาณบนร่างของเขารวมตัวอยู่ที่มือทั้งสองข้าง
“ถ้าเผลอทำหลิ่วม่านม่านบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง” อีกคนกระซิบ
“สมควรแล้ว นางทำลายอนาคตตัวเอง ตายไปก็สมควร วันนี้พอข่าวแพร่ออกไป ใครจะยังสนใจหลิ่วม่านม่านอีก!” ชวีเจี้ยนหัวเราะเย็นชา
“แต่ว่า เจ้าสำนักให้ความสำคัญกับนางมาก...” คนหลายคนที่อยู่ข้างชวีเจี้ยนลังเล
“เจ้าไม่กลัวหรือ” หลิ่วม่านม่านหันมามองฉินเฟิง
นางสังเกตว่าฉินเฟิงเข้าใกล้ชวีเจี้ยนขึ้นเรื่อย ๆ แต่สีหน้าของเขาดูไม่เปลี่ยนไปเลย
ชั่วขณะหนึ่ง นางจึงอ่านฉินเฟิงไม่ออก
ฉินเฟิงกลอกตา “เธอยังไม่กลัว แล้วฉันจะกลัวอะไร”