กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 233 หลิ่วม่านม่านผู้ร้ายกาจ
“ถ้ารอไม่ไหวก็ไปสิ จะมารำคาญอะไร!” สตรีขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์
ดวงตาคู่งามสดใสฉายแววคาดหวังอยู่เล็กน้อย
“ม่านม่าน ท่านอาจารย์บอกให้ข้าติดตามเจ้าไม่ห่าง” ชายหนุ่มถอนหายใจ
ธิดาศักดิ์สิทธิ์ของสำนักระดับหกผู้สง่างาม กลับนั่งยองอยู่หน้าประตูราวกับขอทาน นั่งอยู่อย่างนั้นถึงสามเดือน
สายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมา เขาทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ
เหรียญทองแดงสามเหรียญในมือสตรีพลันกระโดดขึ้น
นางลุกพรวด จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ใบหน้าฉายความยินดี
สายตาของนางทอดมองไปไกล
ทันทีที่เงาร่างคุ้นเคยปรากฏขึ้นในสายตา นางก็ยกมือขึ้น