กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 94 หุบปาก สมควรแล้ว
หลังพักฟื้นสั้น ๆ สองวัน จางเฝ่ยก็พาฉินเฟิงกับอีกสี่คนรีบมุ่งหน้าไปยังสำนักสมุทรนภาโดยไม่หยุดพัก
การพาคนทั้งสี่ไปด้วย แม้จางเฝ่ยจะเป็นผู้บำเพ็ญขอบเขตแก่นทองคำ ก็ยังเหนื่อยแทบแย่
ระหว่างทาง ฉินเฟิงไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า
ตอนเหินฟ้า จิตใจของเขาก็เข้าไปบำเพ็ญในวังสวรรค์
พอจางเฝ่ยลงพัก เขาก็บำเพ็ญคัมภีร์กระบี่กับเคล็ดวิชาขัดเกลากายโบราณ
ไม่เสียเวลาแม้แต่น้อย
ส่วนลู่เหยากับอีกสองคนได้แต่มองจนตาค้าง
“ฉินเฟิง ขอร้องล่ะ เลิกขยันแข่งกับคนอื่นสักทีเถอะ จริง ๆ นะ นายทำแบบนี้แล้วฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นขยะเลย” หลินหวยอันด้านชาจนหมดความรู้สึกแล้ว
ฉินเฟิงมีพรสวรรค์อัจฉริยะขนาดนี้ยังขยันถึงเพียงนี้ แล้วความพยายามของพวกเขาจะมีความหมายอะไรอีก?