เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 ไล่ล่าสังหาร ยังดี
ฉินเฟิงชอบวันที่หิมะตกมาก
แต่หลังจากเดินทัพอย่างเร่งรีบมาสี่วันท่ามกลางหิมะและน้ำแข็งสุดลูกหูลูกตา ความชอบที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็หายไปด้วย
ฉินเฟิงถูมือ ก่อนหยิบถ่านที่เหลาไว้จากอกเสื้อ มาขีดเส้นทางที่เดินผ่านและจุดสังเกตคร่าว ๆ ลงบนกระดาษ
“การเดินเขา การหัดวาดแผนที่สำคัญมาก
เพราะหลายครั้งสมุนไพรบางต้นยังมีอายุไม่พอ ก็ต้องทิ้งไว้แล้วค่อยกลับมาเก็บภายหลัง
หากไม่มีตำแหน่งที่แน่ชัด การจะหาเจอในภูเขาใหญ่ก็ยากมาก” หลิ่วเจิ้งเสียนห่อตัวด้วยผ้าห่ม พูดจ้อไม่หยุด
แม้เขาจะสอนไปหลายครั้งแล้ว แต่พอเห็นฉินเฟิงตั้งใจทำงานไม่วอกแวก เขาก็ยังพูดอย่างมีความสุขไม่รู้เบื่อ
ฉินเฟิงพยักหน้า ไม่ได้รำคาญ เขาพ่นลมหายใจอุ่นใส่มือ ถูมือไปพลางมองภูเขาน้ำแข็งกับพื้นหิมะตรงหน้า แล้วอดชื่นชมชายฉกรรจ์กลุ่มที่ออกเดินเขาอยู่ข้างกายไม่ได้
ท่ามกลางหิมะและน้ำแข็งที่ไม่มีหลักบอกทางแม้แต่น้อย พวกเขากลับอาศัยเพียงความทรงจำก็เดินตามเส้นทางได้อย่างแม่นยำ!