กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 เคราะห์ร้ายใหญ่ มงคลใหญ่
“ม่านม่าน เจ้าไปไหนมา ทำเอาแม่แทบใจจะขาด!”
ตระกูลหลิ่ว!
สตรีงามวัยกลางคนรีบเดินมาหาหลิ่วม่านม่าน พอเห็นมันเทศในมือเด็กสาว นางก็ขมวดคิ้ว
“ม่านม่าน เจ้ากินของแบบนี้ได้อย่างไร”
ของอย่างมันเทศมีไว้เลี้ยงวัวเลี้ยงม้า
เฉียวลี่ยื่นมือออกไปหมายจะห้าม
หลิ่วม่านม่านเบี่ยงตัวหลบ กัดมันเทศไปคำหนึ่ง แล้วเดินฉับ ๆ กระโดดโลดเต้นจากไป
“ท่านแม่ ท่านพ่ออยู่ที่ศาลบรรพชนหรือไม่?”
“อยู่!” เฉียวลี่รีบตามไป พลางบ่นพึมพำไม่หยุด “ม่านม่าน อย่ากินแล้วนะ ถ้าคนอื่นเห็นเจ้ากินของแบบนี้เข้า พวกเขาจะหัวเราะเยาะตระกูลหลิ่วของเรา”