กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 295 แม่เจ้า โชคดีที่ห้ามไว้ได้ทัน
ตอนที่เกิดเรื่องขึ้นในตอนนั้นเธอถึงกับอึ้งไปเลย ผู้คนมากมายมองตรงมา เธอในตอนนั้นแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด
“เอ่อ เพื่อนร่วมชั้น เรื่องวันนั้นขอบคุณนายมากนะ”
จิ้นเป่ารีบโบกมือ “ไม่ต้องขอบคุณหรอก ใครเจอเข้าก็ต้องช่วยทั้งนั้น”
“เอ่อ วันนั้นทำเสื้อผ้าของนายเปื้อนด้วย เสื้อผ้าของนายราคาเท่าไหร่ ฉันชดใช้ให้นะ” หญิงสาวถูมือไปมาพลางประหม่าอยู่บ้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรั้งผู้ชายไว้พูดคุยด้วย
“ไม่ต้อง ไม่ต้อง ไม่ต้องจริง ๆ ฉันกลับไปซักประเดี๋ยวก็สะอาดแล้ว เธอไม่ต้องใส่ใจหรอก”