กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 166 นี่เป็นเรื่องที่เด็กอายุไม่ถึงสิบขวบจะทำได้เรอะ!
เพื่อนร่วมชั้นในห้องเรียนพากันปรบมือเปาะแปะ ดวงตาเล็กเรียวของหวังต้าป่าวกลอกไปมา มองเพื่อนร่วมชั้นด้านล่างด้วยสีหน้าไม่พอใจเต็มเปี่ยม
“ฉันจะนั่งตรงไหนกันแน่ ถ้าเธอไม่พูดฉันจะนั่งตามใจชอบแล้วนะ”
ครูจางสำลักคำพูดไปชั่วขณะ นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เธอเป็นครูมา ที่ได้พบกับนักเรียนที่พูดจากับอาจารย์แบบนี้ นึกถึงสาเหตุที่เด็กคนนี้ย้ายโรงเรียนมาที่นี่ ตอนนี้เธอก็เริ่มปวดศีรษะขึ้นมาแล้ว
“แถวสุดท้ายมีที่ว่าง นายก็ไปนั่งที่แถวสุดท้ายเถอะ”
เพื่อนร่วมชั้นต่างตกตะลึงกับท่าทางร้ายกาจนี้ นี่คืออาจารย์เชียวนะ พูดจากับอาจารย์แบบนี้ไม่เป็นไรแน่น่ะ ทำไมรู้สึกว่าเด็กคนนี้ดูไม่เหมือนเด็กดีเลย