กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 137 เจ้าหกมาเยือน
“ใช่เลย ฉันชอบข้าวสารทางบ้านเกิดของพวกคุณครอบครัวดองมากจริง ๆ ข้าวสารนั่นพอเอามาหุงเป็นข้าวสวย ไม่ต้องกินแกล้มกับข้าวเลย กินเปล่า ๆ ก็ซัดได้เป็นชามแล้ว หอมอร่อยอย่าบอกใครเชียว”
ได้ยินคำนี้ ไป๋เฟิงเม่าก็ดีใจยกใหญ่ ชาวนาสูงวัยชอบฟังคำพูดแบบไหนที่สุด ย่อมต้องเป็นคำที่คนอื่นเอ่ยชมว่าเขาปลูกธัญพืชได้ดีอยู่แล้ว
“นั่นมันแน่อยู่แล้ว ผืนดินในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของพวกเราอุดมสมบูรณ์พอ ธัญพืชที่เติบโตขึ้นมาจึงได้อร่อยแบบนี้”
“ตอนนี้ที่เพาะปลูกล้วนเป็นที่ดินของตัวเอง นอกจากส่งภาษีแล้วส่วนที่เหลือบ้านเราก็ไม่ขายเลย ธัญพืชพวกนั้นมีกินเหลือเฟือ กินไม่หมดจริง ๆ ถ้าพวกคุณชอบกินก็ให้ฉางชิงเอามาฝากเพิ่มอีกสักหน่อย”