กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 295 ถึงชุมชนชนเผ่าที่อันปู้อยู่
หู่จื่อยังเป็นเด็ก พูดผิดไปบ้างก็ไม่เป็นไร
“ท่านแม่ทัพเว่ย ธัญพืชหยาบรสชาติธรรมดา ๆ นี่ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ ทั้งค่ายทหารล้วนกินธัญพืชหยาบ ท่านจะคิดว่านี่เป็นอาหารหมูได้อย่างไร”
เว่ยปินขมวดคิ้ว “ข้าแม่ทัพเคยพูดที่ไหนว่านี่เป็นอาหารหมู”
หู่จื่อตอบอย่างไม่คิดมาก “น้ำเศษอาหารก็คือของที่หมูกินไม่ใช่หรือ”
เว่ยปินอึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่รู้จะโต้กลับอย่างไร
เซียวหย่วนซานขมวดคิ้วกล่าว “การออกศึกจะมีที่ไม่ต้องกินความลำบากได้อย่างไร ท่านแม่ทัพเว่ยเหตุใดยังอ่อนแอเช่นนี้”
จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ “ช่างเถิด ช่างเถิด เจ้าเป็นรุ่นเยาว์ตระกูลขุนนาง อย่าฝืนตัวเองเลย จะสิ้นเปลืองก็ปล่อยให้สิ้นเปลืองไปเถิด”