ตอนที่ 2 เสี่ยวเหยากลายเป็นขอทานน้อย

ตอนที่ 2 เสี่ยวเหยากลายเป็นขอทานน้อย

ความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดในกระดูกของเสี่ยวเหยาตึงเครียดจนสุดขีด ทันทีที่สายน้ำใสหวานชุ่มฉ่ำสัมผัสริมฝีปาก นางก็อ้าปากออกตามจิตสำนึก ปล่อยให้น้ำไหลผ่านปลายลิ้นลงไป ลื่นไหลผ่านลำคอที่แห้งผากและเจ็บแสบ ในที่สุดหลอดอาหารที่เหือดแห้งก็ได้รับความอบอุ่นหล่อเลี้ยง

โก่วตั้นกับหู่จื่อเลียริมฝีปากแห้งแตกของตนอย่างควบคุมไม่อยู่ พวกเขากลืนน้ำลายลงคอ ในยุคสมัยเช่นนี้ แม้แต่น้ำก็ยังล้ำค่าถึงเพียงนี้ พวกเขาไม่ได้ดื่มน้ำเต็มอึกอย่างเต็มที่มานานแล้ว

ดวงตาทั้งสี่คู่จับจ้องเสี่ยวเหยาอย่างแน่วแน่ พวกเขาไม่มีเงินซื้อยา หากไม่อึดพอ ก็ย่อมมีชีวิตรอดมาไม่ได้