ตอนที่ 46 ทัศนศึกษาฤดูใบไม้ร่วง

ตอนที่ 46 ทัศนศึกษาฤดูใบไม้ร่วง

สือจั๋วจ้องดวงตาที่ทอประกายระยิบระยับของอีกฝ่าย สีหน้ายิ่งคล้ำลงเรื่อยๆ ก่อนจะกัดฟันพูด

"นายจงใจเรียกฉันมาแกล้งเล่นใช่ไหม มันจะน่าเบื่อเกินไปแล้วนะ"

"ไม่ใช่สักหน่อย" ลั่วสวี่เก็บยิ้มลงเล็กน้อย แล้วหันหลังให้เขา "ฉันเหมือนจะแพ้อะไรบางอย่าง นายช่วยดูให้หน่อยสิ"

สือจั๋วมองอีกฝ่ายเสยผมยาวขึ้นและก้มหน้าลง เผยให้เห็นลำคอเรียวระหง ผิวขาวผ่องราวกับหิมะเย็นเยียบ มีเพียงบริเวณเล็กๆ ที่ขึ้นสีแดงผิดปกติ ผิวตรงนั้นทั้งบางและบอบบางกว่าส่วนอื่น แถมยังบวมขึ้นมานิดๆ ราวกับมีผลไม้สุกงอมฝังอยู่ข้างใน

อาจเป็นเพราะคิดไปเอง กลิ่นหอมบนตัวลั่วสวี่ดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้น หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนเกิดแรงกระตุ้นอยากซุกปลายจมูกลงไป

หลังจากเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง สือจั๋วก็รีบดึงสติกลับมา ลั่วสวี่ยังไม่สบายอยู่ แล้วเขากำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย

"หลังคอนายแดงมากเลย เจ็บไหม" สือจั๋วถาม

ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านหลังคอของลั่วสวี่ตอนที่เขาพูด ลั่วสวี่เม้มริมฝีปาก นิ้วมือที่รวบผมอยู่สั่นระริกเล็กน้อย ความจริงแล้วตั้งแต่สือจั๋วเข้ามาอาการเจ็บก็หายไปแล้ว พอสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจและลมหายใจของคนข้างหลังที่ถี่กระชั้นขึ้น เขาก็เหมือนถูกโอบล้อมด้วยกลิ่นอายที่มองไม่เห็นอีกครั้ง ความรู้สึกซาบซ่าแล่นไปทั่วทั้งร่าง

เขาเริ่มรู้สึกว่าโลกนี้ต้องมีอะไรที่คล้ายกับฟีโรโมนอยู่แน่ๆ เพียงแต่คนที่ไม่ได้กลิ่นกลับเป็นตัวเขาเอง