ตอนที่ 45 ปะทะคารมสองตัวแม่

ตอนที่ 45 ปะทะคารมสองตัวแม่

"ประธานจางคงไม่ได้คิดอะไรอยู่หรอกนะ"

"อะแฮ่ม ยอมตายใต้ดงโบตั๋นก็จริง แต่ผมไม่กล้าเสี่ยงขนาดนั้นหรอก"

"คิดไปก็เปล่าประโยชน์ รายนี้ไปเกาะขาสองของเจี่ยนสิงชวนไว้นานแล้ว"

"เขาไม่ใช่เด็กเลี้ยงของคุณชายใหญ่ตระกูลเจียงหรอกเหรอ ได้ยินว่าโดนเจี่ยนสิงชวนจับได้คาเตียงด้วยซ้ำ"

ลั่วสวี่แบกรับสายตาสอดรู้สอดเห็น เยาะเย้ยถากถาง และโลมเลียอย่างลับๆ จากรอบทิศทาง เดินตรงไปยังกลางงานด้วยสีหน้าเรียบเฉย

บรรยากาศแบบนี้เขาคุ้นชินมาตั้งแต่โลกเดิมแล้ว ทุกครั้งที่ออกงาน ต่อให้บอดี้การ์ดยืนล้อมเป็นกำแพงมนุษย์ก็กันสายตาร้อนแรงจากรอบด้านไม่มิด โดยเฉพาะฟีโรโมนอันพลุ่งพล่านของพวกอัลฟ่าที่ลอยปะทะกันมั่วซั่วในอากาศ ไม่ต่างอะไรกับหมาติดสัดที่กำลังฉี่จองอาณาเขต

จุดที่น่าแปลกเพียงอย่างเดียวก็คือ วันนี้เขาไม่ได้กลิ่นฟีโรโมนเลยสักนิด คงไม่ใช่ว่าคนที่มาร่วมงานศพทั้งหมดเป็นเบต้าหรอกนะ

ระหว่างที่ครุ่นคิด ลั่วสวี่ก็เดินมาหยุดอยู่หน้ากรอบรูปหน้าศพ พอสายตาปะทะเข้ากับใบหน้าบนรูปถ่าย เขาก็เบือนหน้าหนีราวกับทนมองไม่ไหว

"แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ผมขอเป็นตัวแทนของตระกูลเจี่ยนและตระกูลลั่ว กล่าวขอบคุณทุกท่านอย่างสุดซึ้ง ที่สละเวลาอันมีค่ามาร่วมส่งสิงชวนเป็นครั้งสุดท้าย"