ตอนที่ 43 หึงหวง

ตอนที่ 43 หึงหวง

เดิมทีลั่วสวี่ตั้งใจจะตามไปเก็บต้วนชิงจู้ แต่กลับสัมผัสได้ถึงเสียงฝีเท้าที่กำลังพุ่งตรงมาจากอีกทาง ดูท่าฉือฟ่างกับพวกคงได้ยินเสียงปืนเลยรีบตามมาสมทบ

"วิ่ง" เขาหันไปบอกหมิงซ่ง

หมิงซ่งวิ่งตามหลังเขาฝ่าดงไม้ไป พอมองเห็นลั่วสวี่แทรกตัวไปตามกิ่งไม้ที่รกทึบ เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ผิวขาวเนียนบอบบางขนาดนั้นโดนกิ่งไม้เกี่ยวเข้าคงเป็นรอยแผลได้ง่ายๆ

เขาจึงถือวิสาสะวิ่งแซงขึ้นมาขนาบข้างลั่วสวี่ ยื่นแขนออกไปช่วยแหวกกิ่งไม้ที่ขวางอยู่ด้านหน้าให้

ทั้งคู่หยุดฝีเท้าลงหน้ากำแพงร้างแห่งหนึ่ง ลั่วสวี่ปัดปอยผมที่เปียกชื้นแนบข้างขมับออก พลางหอบหายใจเบาๆ เงยหน้าขึ้น ถึงได้เห็นว่าบนท่อนแขนของหมิงซ่งมีรอยขีดข่วนเพิ่มขึ้นมาหลายรอย แถมยังมีใบไม้ติดอยู่อีกใบ

ทำเรื่องเกินจำเป็น หาเรื่องเจ็บตัวแท้ๆ

"คุณไม่เห็นต้อง..." เขาพูดพลางปัดใบไม้นั้นออกให้โดยอัตโนมัติ

จู่ๆ หมิงซ่งก็ยืนตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งเขม็งขึ้นมาพร้อมกัน

เมื่อกี้ปลายนิ้วของลั่วสวี่เหมือนจะแตะโดนแขนของเขา เบาหวิวราวกับขนนก แต่ผิวหนังส่วนที่ถูกปัดผ่านกลับร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลวก ลามไปถึงศีรษะที่ร้อนรุ่ม ปลุกเร้าความปรารถนาที่ปกติไม่กล้าเอ่ยปากให้พลุ่งพล่านขึ้นมา