ตอนที่ 27 ปกปิดความรู้สึก

ตอนที่ 27 ปกปิดความรู้สึก

เจียงสือเยี่ยนยังคงไม่ยอมให้ความร่วมมือ "ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้แบกกลับไปหรอก"

เทียบกับการต้องตกเป็นเป้าสายตาให้คนมามุงดู เขายอมรอจนฟ้ามืดสนิทแล้วค่อยๆ กระเผลกกลับเองยังดีกว่า

น้ำในลำธารแถวนี้ไม่รู้ว่าสะอาดแค่ไหน ลั่วสวี่ไม่อยากเสียเวลา จึงเสนอทางออกที่พบกันครึ่งทาง "เราเดินลัดเลาะทางเล็กหลังป่าไผ่ อ้อมหลบผู้คน แล้วเข้าห้องพยาบาลทางประตูหลัง"

"ทางเล็กหลังป่าไผ่เหรอ" เจียงสือเยี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า "แบบนั้นต้องเดินอ้อมไกลเลยไม่ใช่หรือไง"

"ไม่ไกลมากหรอก" ลั่วสวี่เอียงศีรษะพยักพเยิด "รีบขึ้นมาเร็ว"

เจียงสือเยี่ยนลังเลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ยอมจำนน วางคางเกยไหล่ลั่วสวี่อย่างว่าง่าย "ช่างเถอะ ไม่ต้องเดินอ้อมหรอก"

ถ้ายังไงก็ต้องถูกแบกกลับไป ต่อให้เดินอ้อมก็ใช่ว่าจะไม่เจอคนรู้จัก

รอบข้างเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเกิดเสียงซุบซิบดังขึ้นเบาๆ บางคนถึงกับอาศัยเพื่อนบังตัวแล้วชะเง้อคอยาวมองเข้าไปในห้องพยาบาล

เจียงสือเยี่ยนฝืนทำเป็นไม่สนใจสายตาพวกนั้น ยอมพาดขาให้หมอทำแผลแต่โดยดี