เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 เล่นต่ออีก 48 ชั่วโมง
เดิมทีหลินจิ่วคิดว่าเผยหานโจวคงทรมานจนขยับตัวไม่ไหวแล้ว
ตอนนั้นดวงตาของเขาดูเลื่อนลอยไปแล้วแท้ ๆ แต่ความจริงกลับยังคงถาโถมระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับคลื่นที่ไม่มีวันถอยกลับ ราวกับทองคำที่ถูกเผาจนแดงฉาน
เขาเรียกฝนไม่เป็น แต่กลับทำให้คนจมดิ่งจนหายใจไม่ออกได้ทั้งตัว
ทั้งชื้นร้อน เชื่องช้า และไม่มีที่สิ้นสุด—
“พอได้แล้ว…ปล่อยฉัน” หลินจิ่วเหนื่อยแทบหมดแรง จึงตบศีรษะเผยหานเบา ๆ
แต่เขาจะฟังเข้าหูได้อย่างไร เปลวไฟเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในกระดูกมังกรลุกลามเข้าไปในสายเลือดนานแล้ว เผาจนเบื้องหน้าขาวโพลน ราวกับอาการวิงเวียนก่อนร่วงหล่นจากที่สูง และราวกับอาการตาบอดชั่วขณะท่ามกลางพายุอัสนีในกลางฤดูร้อน
ท่ามกลางนัยน์ตาแนวตั้งสีทอง แสงขาวสายหนึ่งพลันระเบิดออกมาอีกครั้ง