กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 314 คำนี้มันควรเป็นข้าที่พูดไม่ใช่หรือ
“เจ้าจะส่งมอบมาเองดีๆ หรือจะให้ข้าลอกออกมาจากตัวเจ้ากันล่ะ”
เด็กสาวฝืนลืมตามองดูคุณชายเสเพลที่ค่อยๆ บีบกระชั้นเข้ามาหาตนด้วยหัวใจที่สิ้นหวัง
“แค่ก.....”
นางอยากจะขยับขาขวา แต่ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสจึงไม่อาจขยับได้เลยแม้แต่น้อย เสียงไอดังขึ้นพร้อมกับโลหิตสดๆ ที่ทะลักออกจากมุมปากไม่หยุด
“อาหลี่.....”
เด็กสาวยากลำบากที่จะเงยหน้ามองฟ้า ในแววตามีทั้งความอาลัย ความคิดถึง และที่ยิ่งกว่าคือความไม่ยินยอม
“อาหลี่ พี่ซี ลาก่อนนะเจ้าคะ”
ขณะที่นางกำลังจะหลับตารอความตายอยู่นั้น ในม่านตากลับสะท้อนเงาร่างอันงดงามในชุดสีแดงที่คุ้นเคยสายหนึ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน
‘คนเราก่อนจะตาย ยังเกิดภาพลวงตาได้อีกหรือ’