ตอนที่ 294 งดงามเกินไป

ตอนที่ 294 งดงามเกินไป

ผ่านไปหลายชั่วยาม อวี๋ซีก็ลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ

“หายไปแล้วเหรอ”

เขามองไปรอบๆ ไม่เห็นเงาของชีหลานเลย จึงเลิกผ้าห่มที่คลุมตัวออก แล้วค่อยๆ ก้าวลงจากเตียง

“ข้าดูไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยหรือไง” อวี๋ซีมองป้ายหยกที่เอวตัวเอง ก่อนจะเดินเอื่อยๆ ไปที่โต๊ะแล้วรินชาให้ตัวเองจอกหนึ่ง

ไม่ใช่ตัวจริงก็ช่างเถอะ แถมยังพูดไม่ได้ เอาแต่นอนกอดจ้องหน้าเขาอยู่ได้ จนเขาเองยังง่วงตามไปด้วย

พอดื่มชาลงคอไปจอกหนึ่ง เขาก็ยืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่นาน พอคิดดูแล้ว อวี๋ซีจึงเดินออกจากตำหนักบรรทม มุ่งหน้าตรงไปยังคุกหลวงทันที