กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 242 นี่หรือคือสามพันปี?
เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่อาจรู้ได้ อวี๋ซีถึงค่อยๆ ลืมตาที่บวมเป่งขึ้นมาจากเตียง ขนตายาวงอนไม่เรียงเส้นสวยเหมือนเคย คราบน้ำตาที่แห้งกรังทำให้มันดูยุ่งเหยิง รอยคราบน้ำตาตรงหางตายังคงเห็นได้ชัดเจน
ดวงตามีเสน่ห์คู่นั้นมองเพดานด้วยสายตาเหม่อลอย ราวกับสูญสิ้นประกายสีสันไปหมดสิ้น
“น้ำ...” เด็กหนุ่มขยับริมฝีปากสีแดงระเรื่อเบาๆ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าอย่างยิ่ง
เขาหลับตาลงช้าๆ แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายเย็นเยียบสลับซับซ้อนอยู่ในดวงตา สายไอเย็นแผ่ออกมาจากหางตา ปราณฟ้าดินธาตุน้ำแข็งอันอ่อนโยนทั่วร่างเข้าปกคลุมร่างกาย ไอหมอกน้ำค้างแข็งกระจายฟุ้ง ราวกับจะแช่แข็งเตียงใหญ่หลังนี้ไปเสียให้ได้