กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 88 ดูถูกข้า คือความพ่ายแพ้ที่ใหญ่หลวงที่สุดของเจ้า
เขาเลี้ยวเข้าตรอกมืดๆ แห่งหนึ่งอย่างเงียบเชียบ แม้ยังได้ยินเสียงจอแจจากถนนใหญ่ชัดเจน แต่ยามนี้เสียงแมลงฤดูร้อนรอบกายกลับยิ่งแว่วเข้าหูถนัดกว่า
เด็กหนุ่มในชุดคลุมสีดำก้าวเท้าแผ่วเบา เพียงครู่เดียวก็กระโดดขึ้นไปอยู่บนหลังคาเรือนที่ไม่สะดุดตาหลังหนึ่ง ทว่าจากตรงนี้กลับมองเห็นทุกคนที่เดินเข้าออกหอเจียวเป่าได้อย่างชัดเจน
เสื้อคลุมสีดำตัวโคร่งบดบังสองเท้าขาวเนียนเรียวยาวหมดจดของเขาไว้ ยามฝ่าเท้าอันบอบบางเฉียดผ่านที่ใด ก็ทิ้งไว้เพียงเกล็ดน้ำแข็งบางๆ ที่ระเหยหายไปในเวลาแค่สองวินาที
ร่างกายพลิ้วไหวราวสายลม ประหนึ่งใบไม้ร่วงที่แตะลงบนผิวน้ำอย่างแผ่วเบา ไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆ
เมื่อมาถึงจุดที่ทำเลค่อนข้างเหมาะ อวี๋ซีก็หยุดลง สายตาเย็นชาจ้องมองฝูงชนที่เข้าออกหอเจียวเป่าเขม็ง เขาสะกดกลิ่นอายทั่วร่างจนกลมกลืนไปกับความมืดมิด กระทั่งลมหายใจก็ยังแผ่วเบาและราบเรียบอย่างยิ่ง ราวกับงูพิษที่ซุ่มรอเหยื่ออยู่ในดงหญ้า