ตอนที่ 86 โลกอันผุพัง

ตอนที่ 86 โลกอันผุพัง

ใต้ท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิด แสงไฟสว่างไสวส่องทั่วทั้งเมือง ถนนสายหลักสว่างไปด้วยแสงโคมแทบทั้งหมด จะมีก็เพียงตรอกซอกซอยเก่าๆ ไม่กี่แห่งที่มืดสลัวอย่างยิ่ง

นานๆ ทีจะมีคนเดินผ่านไปมาสักคน และต้องอาศัยตะเกียงน้ำมันในมือถึงจะพอมองเห็นทางใต้เท้าได้

อวี๋ซีก้าวเดินช้าๆ ไปตามถนนใหญ่ มองดูหอคณิกาฝั่งตรงข้ามที่มีสาวๆ เจื้อยแจ้ว แล้วมุ่งหน้าต่อไปยัง “หอเจียวเป่า” ที่เห็นเมื่อช่วงเย็น แววตาสงบนิ่งคู่นั้นมีทั้งความอาลัยอาวรณ์และความกังวลผุดขึ้นมาวูบหนึ่ง

แน่นอนว่าเขาไม่ได้คิดถึงวันเวลาที่ต้องขายศิลปะในหอคณิกาหรอก แต่คิดถึงเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ตอนที่ต่อปากต่อคำกับอาหลี่ในหอจิ้งอวี่ต่างหาก