กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82 ไม่สู้ข้ารับเจ้าเป็นศิษย์
ตอนตี้เหยียนเกอหิ้วไก่ป่ากลับมา คนกับสัตว์ตัวหนึ่งยังคงหมดสติอยู่ตรงนั้น
พอดีนางหิวแล้ว จึงตัดสินใจแสดงฝีมือให้เต็มที่ นำไก่ตัวนี้ไปย่าง
ขณะที่ตี้เหยียนเกอกำลังจะเชือดไก่เอาเลือดและถอนขน นางก็พบว่าไก่ป่าตัวนั้นกำลังมองนางด้วยดวงตาชุ่มน้ำตา จู่ ๆ น้ำตาหยดใหญ่เม็ดหนึ่งก็ร่วงลงมา
“……”
น่าชังนัก!
เพราะฉะนั้น การที่นางปวดหัวกับโลกใบนี้ก็ใช่ว่าจะไร้เหตุผล
แค่ไก่ป่าที่จับมาได้ตัวหนึ่งยังมีจิตวิญญาณถึงเพียงนี้ ทั้งยังร้องไห้ได้ ช่างผิดหลักเหตุผลสิ้นดี
แล้วยังจะให้นางลงมือได้อย่างไร ต่อไปแม้แต่กินไก่ก็คงมีปมในใจ
ตี้เหยียนเกอจึงโยนไก่ป่าที่กระโดดโลดเต้นไม่หยุดตัวนั้นออกไป