เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 60 ไม่มีใครเข้าใจสายเลือดดีไปกว่านาง
หลงเหยียนเช่อมองเชือกในมือตี้เหยียนเกอด้วยดวงตาแดงเรื่อ ลังเลอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจกล่าวว่า “เซียนจ่าง หากท่านชอบเชือกเส้นนี้ ข้ายกให้ท่านได้ ขอเพียงท่านอยู่ต่ออีกหลายวัน ข้าจะต้องหาเสี่ยวหลีพบแน่”
“ได้สิ ได้สิ ในเมื่อรับของของเจ้าไว้แล้ว ช่วงนี้ข้าก็จะยังไม่ไป”
กล่าวจบ ตี้เหยียนเกอก็เก็บเชือกเส้นนั้นไว้ในอก พลางไม่ลืมปลอบใจว่า “แต่เจ้าอย่ากังวลเกินไป บางทีนางอาจกลับบ้านไปแล้วก็ได้”
ทว่ายิ่งปลอบ ดวงตาของหลงเหยียนเช่อก็ยิ่งแดงก่ำ
“แต่เสี่ยวหลีตัวเล็กถึงเพียงนั้น จะใช้ชีวิตข้างนอกคนเดียวได้อย่างไร ก่อนหน้านี้นางก็เคยถูกคนจับไปที่ลานประมูล นางจะถูกจับไปอีกหรือไม่ ข้าจะไปหานางเดี๋ยวนี้”
“…”
ตี้เหยียนเกอพูดไม่ออกอยู่บ้าง
หรือจะให้นางกลายเป็นหมาอีกหรือ
ไม่ได้ เจ็บสั้นดีกว่าปวดนาน