กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 59 เตรียมกลับบ้านได้แล้ว
ระหว่างทางกลับ ตี้เหยียนเกอยังไม่ลืมพาหลงเหยียนเช่อสัมผัสประสบการณ์เหินกระบี่
นางไม่ต้องหันกลับไปก็เห็นแววอิจฉาเต็มตาของหลงเหยียนเช่อ
“เจ้าหนู เจ้าเสียใจแล้วใช่หรือไม่ หากเจ้าบำเพ็ญ ไม่ถึง 1 ปีเจ้าก็จะเป็นเหมือนข้าได้”
“ไม่จำเป็น ขอเพียงผู้อาวุโสช่วยเสี่ยวหลีก็พอ”
หลงเหยียนเช่อยืนอยู่ด้านหลังตี้เหยียนเกอ มองรูปร่างของอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ
เขาพบว่ารูปร่างของเทียนเสวียนจื่อดูเหมือนจะเล็กกว่าตนเสียอีก
อีกทั้งบนร่างยังมีกลิ่นอายที่คุ้นเคยอยู่ด้วย
ไม่รู้ว่านึกถึงอะไรขึ้นมา แววตาของเขาจึงดูหลบเลี่ยงเล็กน้อย
“ถึงตอนนั้นเจ้าอย่ามาเสียใจก็แล้วกัน”