เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 53 เขาไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย
ประมุขตระกูลหนานกงกุมมือที่ขาดไว้ ร้องลั่นแล้วหยิบโอสถออกมาหลายเม็ดกลืนลงไป
หลังกลืนยา เขาก็คิดจะลงมือกับเซียวเจวี๋ย แต่ถูกชายชุดดำคนนั้นขวางไว้
ทั้งสองกระซิบคุยกันอยู่นาน ในที่สุดประมุขตระกูลหนานกงก็ยิ้มประจบเซียวเจวี๋ยเต็มใบหน้าแล้วกล่าวว่า “คุณชายเซียว เมื่อครู่ข้าเป็นฝ่ายผิดเอง โทษข้าที่ใจร้อนเกินไป แต่หากพวกเราต้องการออกไป ก็ยังต้องพึ่งสัตว์เลี้ยงของท่าน ประตูรอดมีเพียงทางเดียว และมีเพียงประตูรอดเท่านั้นที่เชื่อมไปสู่ด้านนอก”
“เจ้าก้อนขนน้อยก็ไม่รู้ว่าจะไปทางไหนหรือ?”
เซียวเจวี๋ยสังเกตเห็นปัญหานี้ตั้งนานแล้ว
หากนางรู้จริง ๆ ว่าต้องไปทางไหน นางคงไม่หงอยเหงาเช่นตอนนี้ ถึงขั้นไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่ตอนประมุขตระกูลหนานกงด่านาง
หลังจากทั้งสามคนหารือกันอย่างดุเดือด