กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 จู่ ๆ ก็กลับมาอารมณ์เสียอีกแล้ว
หลังการต่อสู้สิ้นสุดลง เซียวเจวี๋ยกลืนยาเม็ดสีดำคล้ำลงไปหลายเม็ด บาดแผลบนร่างกายก็ฟื้นตัว
เขาหันไปมองเจ้าก้อนขนน้อยของตี้เหยียนเกอ
ทว่าคราวนี้ในแววตากลับมีความอ่อนโยนแฝงอยู่
เพราะหากไม่ใช่นาง เขาอาจถูกสิ่งเหล่านั้นสูบตบะจนหมดและตายไปแล้ว
คราวนี้นางเป็นผู้ช่วยชีวิตเขา
แต่ไม่นานเซียวเจวี๋ยก็สังเกตเห็นว่าเจ้าก้อนขนน้อยมีบางอย่างผิดปกติ
เห็นนางตัวสั่นอยู่ตรงนั้นไม่หยุด ราวกับป่วยหนัก
“เจ้าก้อนขนน้อย”
เซียวเจวี๋ยเอ่ยพลางอุ้มเจ้าก้อนขนน้อยขึ้นมา ถามด้วยความกังวลว่า “เจ้าเป็นอะไรไป?”