เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 28 เขาติดค้างนางมากเกินไปจริง ๆ
สำหรับผู้คนที่มุงดู เวลาห้าปีถูกม่านแสงข้ามผ่านไปในพริบตา
ม่านแสงวูบไหว เผยให้เห็นตี้เหยียนเกอในอีกห้าปีให้หลัง
ห้าปีต่อมา นางกำลังนอนอยู่บนพื้นน้ำแข็ง เส้นผมแผ่สยายไปบนผืนน้ำแข็ง ขับใบหน้าที่งามล้ำดุจมารร้ายของนางให้ดูชวนคิดจินตนาการ
แม้เสื้อผ้าบนกายจะดูคับไปสักหน่อยจนชวนขบขัน แต่ก็ยังบดบังความงามไร้ผู้ใดเทียบของนางไม่ได้
ยามนั้นแพขนตางอนของนางสั่นระริก ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น มองไปรอบด้านอย่างงุนงงเห็นได้ชัด
ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงขมวดคิ้วแล้วลุกขึ้นนั่ง
เหล่าผู้คนที่มุงดูอดเห็นใจตี้เหยียนเกออยู่ชั่วขณะไม่ได้
ก่อนหน้านี้ จักรพรรดิชิงหยางของพวกเขาทนทุกข์ทรมานเพียงสามวัน ก็ถึงกับทรุดนั่งคุกเข่าลงกับพื้น ทุกข์แทบขาดใจ ทั้งที่นั่นเป็นเพียงความเจ็บปวดครึ่งหนึ่งเท่านั้น