กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 เพลิงโหมฟ้า
ลั่วจื่ออิ๋นพุ่งไปถึงหน้าม่านแสงในชั่วพริบตา มองเปลวเพลิงที่อยู่ไกลออกไปแล้วพึมพำว่า “เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด ตี้เหยียนเกอ เจ้าวิ่งให้เร็วกว่านี้หน่อยสิ”
ตี้เหยียนเกอวิ่งไปได้สักพักก็พลันสะดุดล้ม แต่นางไม่สนใจบาดแผลบนร่าง กะโผลกกะเผลกพุ่งไปยังบริเวณที่สว่างไสวด้วยเปลวเพลิง
ในที่สุด ทุกคนก็ได้เห็น
ท่ามกลางกองเพลิง คนที่นอนจมกองเลือดมีทั้งบิดามารดาของลั่วจื่ออิ๋น และอาจารย์ผู้สอนที่มาเกลี้ยกล่อมให้ตี้เหยียนเกอไปเรียน
…
ลั่วจื่ออิ๋นเห็นภาพนั้นแล้ว แทบยืนไม่อยู่
“เหตุใด…ถึงเป็นเช่นนี้? บิดามารดาข้ามิได้ตายในมือตี้เหยียนเกอหรือ? นี่ต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ แม้แต่วิถีสวรรค์ก็ยังหลอกข้า!”