บทที่ 51: คลื่นอสูรแดนร้าง

บทที่ 51: คลื่นอสูรแดนร้าง

เซียวเหมี่ยวอยู่ในดินแดนโม่เป่ยมาสิบวันแล้วโดยไม่รู้ตัว

ตอนนี้เขากำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างก้อนหินที่ถูกลมกัดกร่อน ใช้มีดเล่มเล็กค่อยๆ ผ่าซากอสูรแดนซวี เพื่อคว้านศิลาวิญญาณออกจากช่องอก

ป้ายประจำตัวสว่างวาบขึ้น: คะแนนเพิ่ม 0.2

ต้องฆ่าอสูรแดนซวีห้าตัวถึงจะได้หนึ่งคะแนน ตัวนี้เขาเกือบเอาชีวิตไม่รอดกว่าจะฆ่าได้ สุดท้ายยังนับไม่ถึงหนึ่งคะแนนเต็มด้วยซ้ำ

“โก่วตั้น อสูรแดนซวีในที่บ้าๆ นี่น้อยเกินไปแล้ว นายไม่ได้บอกเหรอว่าที่นี่มีอสูรแดนโหย่วกับแดนเซินด้วย?”

เซียวเหมี่ยวเก็บศิลาวิญญาณเข้าที่ แล้วทิ้งรอยสัญลักษณ์ไว้บนก้อนหินอย่างไม่ใส่ใจ

สิบวันมานี้ เขาล่าแต่อสูรแดนซวี รวมแล้วได้แค่เจ็ดแปดคะแนนเท่านั้น

รวมกับคะแนนจากการเก็บพืชวิญญาณอีกราวสิบกว่าคะแนน อย่างมากก็เพิ่งเกินยี่สิบคะแนนนิดหน่อย

เมื่อเทียบกับเป้าหมายหนึ่งร้อยคะแนนแล้ว หนทางยังอีกยาวไกลจริงๆ