บทที่ 50: ดินแดนโม่เป่ย

บทที่ 50: ดินแดนโม่เป่ย

เซียวเหมี่ยวลงมายืนบนเนินดินแห่งหนึ่ง ร่างวิญญาณของเย่าเจียวในแหวนก็พุ่งออกมาทันที ก่อนเริ่มอธิบายเองโดยไม่รอให้ใครถาม

“ทุ่งร้างโม่เป่ยกว้างใหญ่ไพศาล ไกลออกไปเป็นพันกิโลเมตรก็ไม่มีผู้คน

อสูรแดนร้างมีอยู่ทั่วทุกแห่ง ระดับพลังแตกต่างกันไป ตั้งแต่แดนไฮ่ไปจนถึงแดนเว่ย

แต่ไม่ต้องกังวลเรื่องอสูรแดนเว่ยหรอก

สิ่งมีชีวิตระดับนี้ส่วนใหญ่จะปักหลักบำเพ็ญอยู่ในส่วนลึกของโม่เป่ย ขอแค่นายไม่บุกเข้าไปในอาณาเขตของพวกมัน ปกติก็ไม่มีทางเจอหรอก”

“สิ่งที่ต้องระวังจริง ๆ คืออสูรแดนเซิน” ร่างวิญญาณของเย่าเจียวขดตัวเป็นก้อน ก่อนลอยไปอยู่บนไหล่ของเซียวเหมี่ยว