กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 23: ดอกไม้ไฟ
กระบี่บินพุ่งทะลุหน้าต่างออกไป เงาร่างสี่สายทะยานออกจากหอฟังวายุ ก่อนหยุดนิ่งกลางอากาศ ดึงดูดสายตาผู้คนบนถนน
ลมกลางคืนพัดกรูเข้าไปในเสื้อคลุม หนิงปู้อวี๋ถูกกระบี่บินเกี่ยวคอเสื้อด้านหลัง ห้อยอยู่กลางอากาศจนหนาวสะท้านและสะดุ้งตื่นขึ้นมา
ความคิดแรกคือ ฉันเหมือนกำลังบินอยู่
ความคิดที่สองคือ ลุงที่กำลังบินด้วยกระบี่อยู่ข้าง ๆ ดูคุ้นหน้าอยู่นิด ๆ
“พ่อ?” หนิงปู้อวี๋งุนงง ทำไมพอตื่นจากการนอนถึงเปลี่ยนที่อีกแล้ว? แล้วห้องขังก่อนหน้านี้ล่ะ?
จี้อู๋ฉางไม่ตอบเขา
เขาหยิบของอีกชิ้นออกมาจากแหวนเก็บของอย่างสบายอารมณ์
“ชีวิตก็เหมือนดอกไม้ไฟ” จี้อู๋ฉางบ่นพึมพำพลางประคองสิ่งนั้นไว้บนฝ่ามือ “งดงามเจิดจ้า แต่ก็อยู่ได้เพียงชั่วครู่”
เขายกมือขึ้นแล้วโยนออกไป