เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
ภัยพิบัติเกิดขึ้นที่อำเภอลั่วหยวน ระหว่างทางผ่านท่าข้ามฟาก
“ใส่ร้ายหรือ? ช่างกล้านัก! เห็นนายอำเภอผู้นี้เป็นเพียงของประดับหรืออย่างไร? อีกอย่าง ในอำเภอลั่วหยวนแห่งนี้ พวกเจ้าไม่ลองถามดูเสียบ้างหรือว่านายอำเภอผู้นี้เคยใส่ร้ายผู้ใดเมื่อใดกัน”
เมื่อมีคนขวางเกี้ยวเจ้าสาวต่อหน้าธารกำนัล นายอำเภอลั่วหยวนก็เดือดดาลอย่างยิ่ง
ทุกถ้อยคำล้วนแสดงให้เห็นถึงความมั่นใจอันไร้ขอบเขต
ไม่เคยใส่ร้ายแม้แต่คนเดียว หึ ๆ ที่จริงก็เป็นเช่นนั้น เพราะคนที่ข้าใส่ร้ายไม่อาจใช้คำว่า “คนผู้หนึ่ง” มาอธิบายได้
หากแต่ข้าใส่ร้ายผู้คนทั้งหมู่บ้านในคราวเดียว
ผู้คนหลายสิบคนทั่วทั้งหมู่บ้าน ไม่ว่าจะเด็กหรือคนชรา ล้วนถูกข้าใส่ร้ายจนตาย
ตั้งแต่คนชราวัยแปดสิบปี ไปจนถึงเด็กน้อยที่ยังอยู่ในห่อผ้า
แม้แต่ไก่ เป็ด และสุนัขก็ไม่เหลือรอด
ราษฎรผ่ายผอมราวท่อนไม้หลีกหนีเกี้ยวของนายอำเภอลั่วหยวนอย่างหวาดกลัว พลางมองคนต่างถิ่นที่ถูกขวางไว้