เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
จะฆ้าข้า ต้องตัดทางถอยของข้าก่อน
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ยอดฝีมือนั้นมาจากไหนกัน พลังอำนาจเช่นนั้น ช่างน่าสะพรึงนัก”
ครืน ๆ
ความว่างเปล่าไร้สิ้นสุดผุดขึ้นจากสุญตา กลืนกินผืนดินผืนใหญ่
ราชวงศ์เทพแปรขนนกตกใจอย่างยิ่ง เหตุใดจึงมียอดฝีมือเช่นนั้น โลกนี้มีสิ่งที่มองไม่เห็นตัวตนเช่นนั้นปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อใด
“ผู้เดียวเหนือผู้ใด ข้าถึงกับปรากฏตัวที่นั่น”
อวี๋ชีมองสือโม่ฝานอย่างเย็นชา เขาได้รับมรดกมรรคาปฐมกาลนิรันดร์วารี มีชื่อเสียงเลื่องลือไปไกลกว่าพันลี้ มีพลังแข็งแกร่งประจำอยู่ที่ดินแดนส่วนนี้ คอยให้ทางถอยแก่เผ่าพันธุ์ของตน แต่ในวันนี้กลับถูกสือโม่ฝานส่งคนเข้าจู่โจมเพียงชั่วพริบตา คนหลายสิบก็ตายจนเหลือเพียงไม่กี่คนอย่างพวกเขา
เขากล่าวว่า “ฆ่าพวกมันไปก็ไร้ประโยชน์ ในโลกกำเนิดมรรค ไร้ลู่ทั่ว ไร้พลังใดต้านทานปฐมมรรคได้ ทรัพยากรที่นั่นมีแต่พวกมันเท่านั้นจึงจะได้มา ข้าไม่มีหนทางอาศัยสิ่งนั้นทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นได้”