เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
แค่นี้ก็คิดจะสู้หรือ
“ดี ดี ดีเหลือเกิน ใช้แผนซ้อนแผน”
สีหน้าหม่นลง ใบหน้าของเหอซวงตรงหน้าดูย่ำแย่ยิ่งนัก
เหอกานสะบัดแขนเสื้อ เก้าอี้หลุดไปด้านหลัง ก้าวไปข้างหน้า เอ่ยเย็นชา “ทั้งที่รู้ว่าเราน่ารังเกียจเพียงใด และแอบบงการมานานเช่นนี้ พวกมันจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่พัฒนาขึ้น ข้าประเมินพวกมันต่ำเกินไป”
ความจริงของหลายปีเหล่านั้น พวกมันไม่พบเลย จากสิ่งนี้จึงเห็นได้ถึงความน่าสะพรึงของมารประหลาดพิสดาร หากเหอกานยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร นั่นก็ไม่ใช่คนโง่ แต่คือไม่มีสมอง
เหอซวงและพวกที่ถูกปิดล้อมไว้ ต่างกวาดตามองรอบด้าน “เมื่อพวกเราได้พบท่านประมุขสือโม่ฝานแล้ว เช่นนั้นท่านปฐมบรรพชนผู้เดียวเหนือผู้ใดยังต้องหลบซ่อนอีกหรือ”
ไม่เห็นผู้คน จึงเอ่ยเสียดสีโดยตรง
เหอกานกล่าวว่า “ท่านประมุขจะเสด็จไปเองหรือ เศษสวะเล็ก ๆ เหล่านั้น ให้พวกมันจัดการก็พอแล้ว”
เพียงเศษสวะบางส่วน ยังอยากให้ท่านประมุขมาลงมือเอง คิดได้สวยจริง
“ว่าเถิด พวกเจ้ายังเหลือเท่าใด ซ่อนอยู่ที่ใด”