เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารย์หมึกทอง
เลี้ยงรับรองผู้คนจากทั่วสารทิศ อาละวาดยมโลก
“ใช่แล้ว ผู้เยาว์เตรียมอาหารเลิศรสไว้มากมาย เพียงแต่ไม่มีชาและผลไม้ ที่นั่น ผู้เยาว์มีวานรน้อยอยู่ตัวหนึ่ง เป็นวานรศิลาเช่นกัน ข้าจะให้มันกลับไปที่ภูเขาบุปผาผลไม้ เก็บผลไม้ป่ามาสักหน่อย”
ทันทีที่สือโม่ฝานกล่าวจบ เขาก็ส่งกระแสเสียงไปหาซุนหงอคงโดยตรง งานเลี้ยงยิ่งใหญ่เช่นนี้ ซุนหงอคงไม่อาจมาร่วมกินได้ จึงทำได้เพียงส่งผลไม้ป่ามาให้ แล้วรีบจากไป
“ผู้ใดไม่ได้รับเชิญแล้วยังเสือกมาถึง หากเป็นข้า คงไล่ออกไปนานแล้ว ประมุขสือยังสามารถเตรียมผลไม้ป่าได้ นับว่ามีน้ำใจอยู่บ้าง”
ภูตศิลาหยกกล่าวประชดประชันอย่างเย็นชา
พระภิกษุที่พระยูไลส่งมา สีหน้าดูย่ำแย่อย่างยิ่ง อย่างไรเสียก็ไม่ใช่ศิษย์ของตน สือโม่ฝานจะสนใจความเป็นความตายของมันไปไย
เจียอิ่นและจุ่นถี ทั้งสองถูกปลุกให้ตื่นและถูกค้นพบมานานแล้ว
“ผลไม้ป่าก็ทำให้อร่อยได้เช่นกัน หากท่านผู้อาวุโสไม่รังเกียจ ก็ลองกินดูได้” สือโม่ฝานสะบัดมือ ผลไม้ป่าผสานกับเนื้อวิหคเซียน กลายเป็นจานผลไม้เนื้อชั้นเลิศ